Bir yıl daha bitti. Takvim yaprakları değişirken birçok insanın omzundaki yük aynı kaldı. 2025, Türkiye için 'alışmaya zorlandığımız' bir yıl oldu; pahalılığa, adaletsizlik hissine, bitmeyen çileye.…
Bu yıl, sabah umutla uyanıp akşam endişeyle yatağa giren milyonların yılıydı. Hayat pahalıydı; emek ucuzdu. Çalışan yorgun, emekli çaresiz, gençler ise bavul hayaliyle yaşar hâle geldi. Gelecek planları yerini günü kurtarma telaşına bıraktı.
İktidar cephesinde “istikrar” vurgusu sürerken, sokakta istikrar denilen şey; artan kiralar, düşen alım gücü ve ertelenen hayatlardı. Enflasyon sadece fiyatları değil, sabrı da yükseltti. Emekli geçinemedi, çalışan borçla yaşadı, gençler ise geleceği bu toprakların dışında aramaya başladı.
2025, hukukun tartışıldığı, adaletin ise çoğu zaman geciktiği bir yıl oldu. Kadın cinayetleri ve çocuk istismarları karşısında verilen tepkiler yetersiz kaldı; cezalar, caydırıcılıktan uzaktı. 'Aile' söylemleri yükselirken, ailelerin içi yoksullukla, korkuyla ve güvencesizlikle dolduruldu.
2025’in aynasına baktığımızda hala yüzleşmemiz gereken ağır gerçekler var. Kadınlara uygulanan şiddet, ,sokak hayvanlarıyla ilgili alınan kararlar, çocukların korunamaması, adalet çoğu zaman gecikti, betonlaşan şehirler bunun sessiz tanıklarıydı.
Elbette iyi şeyler de oldu. Savunma sanayiindeki yerli hamleler, teknolojide parlayan genç beyinler, spor alanındaki başarılar 'Türk Milleti'nin ve ülkemizin hala var olduğunun ıspatı niteliğindeydi.
Depremin enkazı altında sadece binalar değil, umutlar da kalmıştı; buna rağmen dayanışma, hâlâ bu toprakların en güçlü refleksi olduğunu gösterdi.
Yorum Yazın